Het werd nooit geopend – de eerste filmpremière vond nooit plaats – door de onafhankelijkheid van Angola in 1975 en daaropvolgende burgeroorlog, die leidde tot demografische aftocht en verwaarlozing.
Verval en behoud: Sindsdien staat het bijna 50 jaar leeg, geteisterd door vandalisme, geweld en erosie, als symbool van verloren modernistische ambities.
Recentelijk (2022) geklasseerd als cultureel erfgoed, met provinciale plannen voor rehabilitatie naar een bioscoop/theater, maar critici pleiten voor behoud van de originele functie te midden van lokale desinteresse.














