Waarom?
Treinwielen zitten vast op één as, dus ze kunnen niet onafhankelijk draaien.
In een bocht moet het buitenste wiel een langere afstand afleggen dan het binnenste.
Dit veroorzaakt slippen (wrijving) tussen wiel en rail, vooral de flens (rand) van het wiel tegen de spoorstaaf.
Het is een soort stick-slip-fenomeen: de wielen plakken even vast en schieten dan los, wat trillingen en dat kenmerkende hoge piep/schraap-geluid veroorzaakt.
Het is het luidst bij lage snelheden in scherpe bochten en droog weer.
Oplossingen: ProRail en spoorbeheerders plaatsen smeerpotten langs het spoor die een biologisch afbreekbare smeerstof spuiten om wrijving te verminderen.
Ook wiel- en rail-slijping helpt.
Het is dus geen defect, maar natuurkunde van staal op staal in bochten.
Heel herkenbaar en vaak schrikken mensen ervan, maar het is normaal (en irritant voor omwonenden).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten